Dank

(English below)

"De kering voorbij. Door hoop gedragen"

Vier jaar geleden stond ik voor deze faculteit met een visie, getiteld "Nieuwe wind in de zeilen. Een tij voor kering, een tijd van hoop". Ik sprak over onze faculteit als zeilschip op zee. Later maakte ik er een vloot van. Die metafoor was aanwezig in de visietekst, in de beleidstekst en later geregeld in mijn toespraken, zelfs in de meest recente tijdens onze nieuwjaarsreceptie. Ze komt terug in de nieuwe titel van de huidige visietekst, die de basis zal vormen voor een nieuw beleidsplan: "De kering voorbij. Door hoop gedragen."

Inderdaad, vandaag zijn we de kering voorbij. Het tij is gekeerd. We zullen met krachtige wind open zee kiezen, met een wenkende horizon van vertrouwen en een stevig anker van hoop, standvastig ons kompas volgend.

Wat we de afgelopen vier jaar samen hebben geprobeerd op te bouwen, is reëel. Een faculteit waar welbevinden en excellentie geen tegenpolen hoeven te zijn, waar mensen tot bloei komen omdat ze zich gezien en gesteund voelen en vrij zijn hun eigen weg te volgen en hun werk te doen vanuit hun eigen kwaliteiten, mogelijkheden en particuliere omstandigheden. Waar doctorandi recht hebben op daadwerkelijke begeleidingsteams. Waar collega's motiverende en open loopbaangesprekken met de decaan hebben gehad, voor velen van hen voor het eerst in hun academische carrière. Waar studenten beschikken over ontmoetingsplekken en diverse gebedsruimtes, een faculteitspastor en een studietrajectbegeleiding met professionele medewerkers. Waar sociale veiligheid geen slogan is, maar een structurele beleidsverbintenis.

Dit is allemaal niet toevallig gebeurd. Het is gebeurd omdat we er destijds samen voor hebben gekozen. Vandaag kiezen we opnieuw samen in die richting. Bovendien is de droom van vier jaar geleden inmiddels in het vuur van de realiteit getoetst. We weten nu wat er verbeterd moet worden, hoe we concrete actie kunnen ondernemen om de RASAS-aanbevelingen – gecoördineerd door de taskforce die we samenstelden – te implementeren, om verder te bouwen aan een faculteit tot bloei van ons allen: een faculteit van excellentie én warme menselijkheid! Dat is waar het om gaat!

Samen met het team en met jullie allemaal heb ik de afgelopen vier jaar alles gedaan wat in mijn vermogen lag om precies dat te doen: met een transparant beleidsplan, een jaarlijks voortgangsrapport en een lijst met resultaten die jullie zelf kunnen lezen, controleren en beoordelen. Vandaag is dit werk niet afgerond. Samen met een nieuw, sterk team zal ik proberen te vervolmaken wat we begonnen zijn, te verbeteren wat gelanceerd is, te verdiepen en te verankeren wat op innovatieve wijze is uitgeprobeerd.

***

In zijn eigen recente verkiezingsprogramma citeerde collega Van Hecke de woorden van Rens van Loon, die academisch leiderschap omschrijft als het creëren en in stand houden van de omstandigheden waarin anderen zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen. Ik ben het volledig eens met die omschrijving. Zowel in mijn dankwoord na de verkiezingen in 2022 als in de visietekst van vier jaar geleden heb ik diezelfde visie in mijn eigen woorden verwoord, en ik herhaal die vandaag uitdrukkelijk: "De taak die u me toevertrouwde beschouw ik geenszins als het verwerven van macht. Veeleer gaat het voor en boven alles om het opnemen van intrinsieke verantwoordelijkheid, met het oog op het bevorderen en stimuleren van maar ook het zorg dragen voor al wie en al wat mij in deze context toevertrouwd wordt. In wederzijds respect, in openheid en overleg, gaat het om het realiseren van optimale mogelijkheden voor een harmonieuze ontwikkeling en ontplooiing van eenieder die leeft in onze Faculteit, en om het creëren van een vruchtbare omgeving daartoe. Dat is de omgeving die ik wil trachten uit te bouwen, niet alleen, maar samen met ieder van u, ieder met uw eigen achtergrond en horizon, met eigen ideeën, verlangens en dromen."

Reeds toen verwoordde ik dezelfde idee. En ik benadruk ze opnieuw in mijn huidige visietekst, zoals u wellicht hebt gelezen, als volgt: "In de Bijbelse en monastieke traditie wordt leiderschap verstaan als dienst. Drie aspecten staan daarin centraal: openheid, met empathie en aandacht; nederigheid, in het besef dat niet de leider maar het grotere goed centraal staat; en mededogen, als de bereidheid om zich te laten raken door wie en wat wordt toevertrouwd."

***

Dat is wat ik opnieuw wil en zal proberen. De taak die mij is toevertrouwd, is omvattend en veeleisend. Nu, meer dan vier jaar geleden, weet ik waar het allemaal om draait, wat het kan impliceren, wat het van mij zal vragen. Maar precies omdat ik me daar meer bewust van ben, bekijk ik het met nog intensere dankbaarheid. En het is dat wat ik nu ook ervaar. Het besef dat er me iets groots overkomt, iets mooi, iets goed: omdat ik het zie als iets dat mezelf overstijgt, ten dienste van onze gekoesterde Faculteit, samen met u allen. In de roepingsverhalen van de oudtestamentische profeten is het niet zelden zo dat ze wat terugschrikken voor de taak die hen toebedeeld wordt. Te jong, of te weinig vlot van taal, even zoveel bezwaren maken ze. Maar God antwoordt hen resoluut: "wees niet bang, Ik ben met U". In dezelfde geest sta ik hier vandaag voor u: in vertrouwen gedragen."

Gedragen ook door u allen. Tegen die achtergrond wil ik u oprecht en van ganser harte danken voor het resultaat van deze verkiezing, dat voor mij vooral het vertrouwen vertolkt dat u in mij stelt. Dat vertrouwen wil ik verdienen en waarderen. Met al wat ik ben en kan wil ik mij inzetten, dag aan dag en uur na uur, met onverdeelde toewijding. En voor alles waarin ik onvermijdelijk ook tekort zal schieten of zelfs falen, vraag ik u om begrip, soms misschien zelfs om vergeving, maar bovenal vraag ik om uw steun, om uw medewerking, om uw oprechte betrokkenheid bij wat wezenlijk belangrijk is voor en binnen onze faculteit.

Vandaag dank ik collega Pierre Van Hecke voor de uitdaging om nog dieper na te denken over wat ik nastreef, en voor het feit dat hij in deze 'ver-kiez-ing' voor jullie allemaal reële 'keuze' creëerde. Ik bedank hem voor het open en constructieve debat dat we met de studenten hebben gevoerd in een sfeer van gezamenlijke zorg voor onze faculteit. Het was goed vast te stellen dat we in dezelfde richting denken en dat onze standpunten elkaar versterken, zodat we van elkaar kunnen leren. En ik zal ze effectief in gedachten houden, in het bijzonder wat betreft de gedeelde zorg voor een meer interactieve faculteitsraad. Ik bedank in het bijzonder het volledige bestuur van 2022-2026, de vicedecanen en hun kernteams binnen een innovatieve constellatie die we nu verder zullen verfijnen, de vertegenwoordigers (studenten en AAP/BAP) en de academisch bibliothecaris, de administratief directeur en het hele ATP-personeel, zowel in de faculteit zelf als in de bibliotheek, waarop ik dag in dag uit kon rekenen, en u allen omdat jullie samen met mij deze weg zijn gegaan. Ik bedank alle collega's die mij vier jaar lang hebben aangemoedigd om door te zetten, zij die mij hebben gestimuleerd om deze taak opnieuw op te nemen en zij die mij de afgelopen weken hebben gesteund. Ik kijk uit naar een nieuwe reis, 2026-2030, met een zorgvuldig samengesteld nieuw team, nadat ik open luisterend jullie advies heb ingewonnen. Laat ons uitvaren: "De kering voorbij, door hoop gedragen."

En tot slot dank ik God – op welke diverse manieren jullie die liefdevolle transcendente werkelijkheid ook persoonlijk begrijpen – voor de weg waarop hij mij leidt. En ik blijf, samen met Charles de Foucault, zeggen wat ik altijd bid: "Quoique Tu fasses de moi, je Te remercie."

Bénédicte Lemmelijn, Leuven, 27 maart 2026

(Dutch on top)

"Beyond the Turn of the Tide. Anchored in Hope"

Four years ago, I stood before this faculty with a vision, entitled "New wind in our sails. A tide of turning, a time for hope". I used the metaphor of a ship sailing the sea. Later, I adjusted it to a fleet. That metaphor was present in the vision text, in the policy text and recurred regularly in my speeches, even in the most recent one at our New Year's reception. It recurs in the new title of the current vision text, which will be the basis for a new policy plan: "Beyond the turn of the tide. Anchored in hope."

Indeed, today, we are beyond the turning point. The tide has turned. We will sail with strong winds into open sea, with an inviting horizon of confidence and a strong anchor of hope, following our compass steadfast.

What we tried to build together, in the past four years, is real. A faculty where well-being and excellence shouldn't be opposites, where people flourish because they feel seen, supported and free to follow their own way and do their best work in their own capacities and circumstances. Where doctoral students deserve supervision teams. Where colleagues had motivating career talks and open conversations with the dean, many of them for the first time in their academic life. Where students have meeting rooms and sacred spaces, a faculty pastor, and a student guidance service staffed with professionals. Where social safety is not a slogan, but a structured policy commitment.

None of this happened by accident. It happened because we chose it, together back then, together again today. Moreover, the dream of four years ago has been tested in the fire of reality by now. We now know what to improve, how to take concrete action, to implement the RASAS-recommendations coordinated by the taskforce which we have composed, to further create the faculty in which we all can flourish: a faculty of excellence ánd humanity! That is what it is all about.

Today, I would add: together with the team and with all of you, I have been doing everything in my possibilities to do precisely that, for four years: with a transparent policy plan, an annual follow-up report, and a list of achievements you can read, verify, and evaluate yourself. Today, this work is not finished. Together with a new strong team, I will try to fulfill what we started, to improve what was launched, to deepen and to root what has innovatively been tried out.

***

In his own recent election program, colleague Van Hecke quoted Rens van Loon in describing academic leadership as "Creating and maintaining the conditions for others to develop as well as possible." And I agree entirely with that description. In my own word of gratitude after the election in 2022 as well as in the vision text, already four years ago, I expressed the same view in my own words, and I repeat them explicitly today: "I do not consider the task you have entrusted to me as one of gaining power. Rather, it is a matter, first and foremost, of assuming intrinsic responsibility, with a view to promoting and stimulating, but also to taking care of all those and everything entrusted to me in this context. In mutual respect, in openness and consultation, it is about realizing optimal possibilities for the harmonious development and flourishing of all who live in our Faculty, and about creating a fruitful environment for that purpose. That is the environment I want to try to build, not alone, but together with each of you."

Back then already, I expressed the same idea, and I do express it again in my current vision text on the basis of the monastic Benedictine tradition, as you may have read, as follows: "In the Biblical and monastic tradition leadership is understood as service. Three aspects are central to this: openness, with empathy and attention; humility, in the consciousness that it is not the leader but the greater good that is central; and compassion, the willingness to be touched by the tasks and the people entrusted to us".

***

That is what I will try again. The task I am entrusted is a major one. More than four years ago, I now know what it is all about, what it can imply, what it will ask of me. And being more aware of all that, I look at it with even more intense gratitude. That is what I am experiencing right now. The awareness that something great is happening, something beautiful, something good: because I see it as something that transcends myself: serving our cherished Faculty, together with all of you. In the vocation stories of the Old Testament prophets, it is not uncommon for them to shy away from and even resist the task at hand. Too young, or not fluent enough in language: they raise many objections. But God answers them resolutely: "Do not be afraid, I am with you". In the same spirit, I stand before you today: sustained by confidence.

Sustained and carried also by all of you. Against this background, I would like to thank you sincerely and wholeheartedly for the result of this election, which, for me, expresses the confidence you have placed in me. I want to earn and appreciate that trust. With all that I am and all that I am capable of, I want to commit myself, day after day and hour after hour, with undivided dedication. And for everything in which I will inevitably fail, I ask for your understanding, sometimes maybe even for forgiveness, but above all I ask for your support, for your co-creation, for your genuine concern for what is intrinsically important to and in our Faculty.

Today, I thank my colleague Pierre Van Hecke for the challenge to even think deeper on what I strive for and for having made the election a real possibility of choice for all of you. I thank him for the open and constructive debate we had with the students in an atmosphere of joint and common care for our faculty. It was good to feel that we head in the same direction, and that our views support each other, so that we can learn from one another. And indeed, I will take into consideration his ideas, especially the shared concern for a more active Faculty Council. I particularly thank the entire board of 2022-2026, especially the vice deans and their core teams within an innovative constellation that we will refine now, the academic librarian and the representatives (students and AAP/BAP), the administrative director and the whole ATP-staff on which I could rely day by day, both in the Faculty as in the library, and all of you for having gone that way with me. I thank all colleagues who have encouraged me, four years long, to keep on going all the way, and for stimulating me to take up this task again as well as supporting me during the last weeks. I look forward to heading for another journey, 2026-2030, with a carefully composed new team, after having gained your advice in open listening. Let's sail out: "beyond the turn of the tide, anchored in hope."

And finally, I thank God – in whatever diverse ways you personally understand that loving transcendent reality – for guiding my way. And I keep praying, together with Charles de Foucault, as I always do: "Quoique Tu fasses de moi, je Te remercie."

Bénédicte Lemmelijn

Leuven, 27 March 2026